Poznań ul. Heweliusza 1A
pon-pt: 11:00-19:00

Bielactwo


bielactwo

Czym jest bielactwo i jakie są jego rodzaje?

Bielactwo jest przewlekłą chorobą, u której podstaw leżą mechanizmy autoimmunologiczne. Istotą tego schorzenia jest występowanie tak zwanych plam hipopigmentacyjnych na skórze. Pojęcie hipopigmentacji oznacza zmniejszenie wysycenia danego obszaru skóry barwnikiem zwanym melaniną, który odpowiada za typowe zabarwieniem skóry. Brak barwnika objawia się bardzo jasnymi plamami w jej obrębie.

Bielactwo jest stosunkowo rzadkim schorzeniem i dotyczy około 1% populacji. Częstotliwość zachorowań jest zbliżona zarówno  wśród kobiet jak i u mężczyzn. Najczęstszy przedział wiekowy, w którym pojawia się bielactwo mieści się pomiędzy 10 a 30 rokiem życia. Jednakże około połowa pacjentów z bielactwem zgłasza, iż schorzenie zaczęło się u nich przed ukończeniem 20 roku życia.

Istnieją różne podziały, za pomocą których możemy sklasyfikować bielactwo. Podstawowy podział obejmuje klasyfikację w zależności od czasu wystąpienia choroby. Tak więc wyróżnia się bielactwo wrodzone oraz bielactwo nabyte, które jest wtórne do niektórych schorzeń, między innymi dermatologicznych i autoimmunologicznych.

Inny podział bielactwa uwzględnia miejsce jego pojawiania się. W tej klasyfikacji wyróżnia się tak zwane bielactwo niesegmentalne i segmentalne. Bielactwo niesegmentalne dotyczy około 90% przypadków. Może występować po obu stronach ciała i nie jest ograniczone segmentami skórnymi. Charakteryzuje się ponadto postępującym przebiegiem. Z kolei bielactwo segmentalne. Jest ono zdecydowanie rzadsze niż bielactwo niesegmentalne. Dotyczy zazwyczaj tylko jednej strony ciała i zazwyczaj nie postępuje.

Jak powstaje bielactwo?

Istotą bielactwa jest znaczne zmniejszenia stężenia melaniny w danym obszarze skóry, wynikające ze znacznego obniżenia liczby komórek barwnikowych, które ją produkują. Komórki te nazywane są melanocytami.

Przyczyny oraz dokładny mechanizm powstawania bielactwa nie zostały dokładnie poznane. Jednakże wyodrębiono kilka czynników, które niewątpliwie przyczyniają się do jego powstania. Należą do nich przede wszystkim czynniki genetyczne, immunologiczne, środowiskowe, stres psychologiczny, nadczynność tarczycy, łysienie plackowate, niedokrwistość złośliwą, a także zaburzenia unerwienia. Ponadto zaobserwowano iż zdecydowanie większą podatność na zachorowanie na bielactwo przypisuje się ludziom
z ciemniejszą karnacją. Bardzo dużą rolę przypisuje się mechanizmom autoimmunologicznym oraz wynikającej z nich obecności różnorodnych przeciwciał. Wynikiem tych procesów jest niszczenie komórek barwnikowych, co w rezultacie powoduje zmniejszenie stężenia melaniny w skórze, czego z kolei efektem jest powstawanie plam bielaczych.

Jakie są objawy bielactwa?

Podstawowym i najbardziej charakterystycznym objawem bielactwa jest występowanie plam hipopigmentacyjnych skóry na obszarach dotkniętych istotnie zmniejszoną liczbą melanocytów. Mogą one umiejscawiać się w różnych partiach skóry i osiągać różne rozmiary.

Często są nieostro odgraniczone od skóry zdrowej. Zazwyczaj plamy te występują symetrycznie po obu stronach ciała. Mogą dotyczyć wszystkich okolic ciała, jednak najczęściej plamy te obserwowane są w obrębie twarzy, szyi, dołów pachowych, dłoni oraz w okolicach naturalnych otworów ciała. Sporadycznie plamy mogą pojawiać się również w obrębie błon śluzowych, zwłaszcza nosa i jamy ustnej. Często bielactwu towarzyszy przedwczesne siwienie włosów.

Jak  się leczy bielactwo?

Oczywiście w przypadku podejrzenia bielactwa, zawsze w pierwszej kolejności należy skonsultować się z dermatologiem. Podstawową metodą leczenia bielactwa jest leczenie farmakologiczne zarówno miejscowe jak i ogólnoustrojowe. Ponadto stosuje się terapię poprzez naświetlanie specjalnymi lampami emitującymi promieniowanie ultrafioletowe.
W dzisiejszych czasach również medycyna estetyczna daje możliwości wspomagającego leczenia bielactwa.

Medycyna estetyczna w leczeniu bielactwa

Metodą dobrze sprawdzającą się we wspomaganiu leczenia bielactwa jest zastosowanie LEDów medycznych. Ledoterapia jest metodą terapeutyczną wykorzystującą oddziaływania światła widzialnego na organizm. Jego mechanizm jest podobny do tego, który obserwowany jest podczas procesu fotosyntezy roślin. Opiera się na zamiany energii świetlnej w energię biologiczną.

Dzięki temu dochodzi do pobudzenia aktywnych komórek skóry zwanych fibroblastami do produkcji kolagenu i elastyny. Dzięki czemu dochodzi do odbudowy struktury skóry oraz  zwiększenia podziałów komórkowych, co powoduje regenerację uszkodzonych tkanek. Ponadto poprawia ukrwienie i odżywienie skóry.

Dzięki istotnej intensyfikacji procesów regeneracyjnych i stymulacji podziałów komórkowych, dochodzi do zwiększenia ilości nie tylko komórek nabłonkowych skóry, ale i komórek barwnikowych. Efektem tego jest zwiększenie produkcji melaniny i ponowna pigmentacja skóry. Ledoterapia to metoda bezbolesna, charakteryzująca się wysokim poziomem bezpieczeństwa i niskim ryzykiem powikłań. Jednakże istnieje kilka przeciwwskazań do zastosowania tej metody. Jego przeprowadzania nie zaleca się u osób z opalenizną, a także stosujących leki zawierające beta-karoten. U tych pacjentów skóra charakteryzuje się zwiększoną wrażliwością i większe jest ryzyko powikłań zabiegu.

Oczywiście wykonywanie tej procedury jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Nie zaleca się też jego wykonywania u osób cierpiących na cukrzycę, poważne przewlekłe schorzenia układu sercowo-naczyniowego, u pacjentów ze zdiagnozowanymi aktywnymi chorobami o podłożu autoimmunologicznym, nowotworami, a także chorobami układu wewnątrzwydzielniczego (dotyczącymi między innymi tarczycy, nadnerczy, gonad, czy przysadki mózgowej). Ponadto LEDoterapii nie wykonuje się u osób z aktywnymi zmianami zapalnymi i zakażeniami, zwłaszcza w obrębie skóry. Przeciwwskazany jest również u pacjentów stosujących przewlekle leki modulujące funkcjonowanie układu krzepnięcia (na przykład wszelkiego rodzaju leki przeciwzakrzepowe).

User Review
0 (0 votes)